vrijdag, januari 18, 2008

Prioriteiten stellen is niet aan mij besteed.


Prioriteiten moet je stellen, Opnieuw. Echt je doet te veel. Laat het nou eens los, laat het gaan. Dan houd je véél méér tijd over.

Deze goedbedoelde raadgevingen krijg ik vaak te horen. Naar mijn gevoel heb ik al zoveel dingen los gelaten.

Ik doe zoveel niet. Het valt me vaak op dat de mensen die het hardst brullen dat ik prioriteiten moet stellen, het meest mopperen wanneer ik besluit dat ik niet voor hen, maar voor iets anders kies.

Ik sport niet, ik ben vanavond thuis ondanks twee uitnodigingen. Ik kook niet te uitgebreid, omdat dat teveel tijd kost. Ik kijk zelden in een kookboek en verbaas me over mensen die de Libelle lezen. Ik zou bijvoorbeeld vaker willen schilderen. De schilderijen die ik zelf gemaakt heb waren in periodes, dat ik veel vrije tijd had.

Wat doe ik dan wel? Ik blog, werk, maak mijn huis schoon, ga 1 keer per week naar de film, naar de moestuin, naar een vriend. Ik ontvang vrienden, lees, kijk af en toe even tv, telefoneer, doe mijn administratie, volg een cursus, schrijf interviews.

Zo af en toe komt de stoom uit mijn oren, zoals vanavond. Morgenmiddag moet ik poep-chique naar een bijeenkomst en ik weet nu al dat daar vast en zeker een etentje aan vast zit. Dat is lekker, daar krijg ik energie van, je hoort mij daarover niet klagen. Zondagmiddag - avond krijg ik minstens vijftien gasten. Morgenochtend maar even de resterende boodschappen doen. Misschien dat ik zondagmorgen dan nog even tijd heb voor een ontmoeting met de stofzuiger. Waarom heeft een week slechts zeven dagen?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten