vrijdag, augustus 08, 2008

Weer een dag vol voetangels en klemmen

Soms gaat het goed op kantoor en dan hoor je me niet.

Soms dan is het een dag vol voetangels en klemmen, zo ook vorige week en vandaag.
Ik was in mijn werk altijd enorm zelfstandig. We hadden regelmatig overleg en we steunden elkaar.

In dit werk doe ik veel werk dat saai is, er is een enkele keer overleg en steun? Ja, tegenwoordig is er wat meer gesprek mogelijk en is het best gezellig, maar soms ook niet. Dan "ontploft" de mannelijke collega, omdat ik te vrij ben, te snel ben, te weet ik veel wat.
Dan pak ik zomaar van in de groep een binnenkomend telefoongesprek dat al meer dan vier keer heeft gerinkeld aan. Vaak kijk ik even achterom om te kijken of er iemand aanwezig is, tot ik het een keer vergeet!!!
Oorlog.

Ach en nu weet ik ook wel, dat het niet om dit telefoontje gaat, maar waarschijnlijk om een dieper liggende oorzaak. Die dieper liggende oorzaak wordt niet genoemd, maar heeft meer te maken met: "Ik ben altijd gewend geweest om mijn eigen gang te gaan. Ik ben de leader, iedereen danst naar mijn pijpen en jij ook!"

Dit botst dus met mijn houding: Ik doe mijn werk, het eindresultaat telt en ja, ik kan niet tegen rinkelende telefoons. Op welke manier ik het werk doe, maakt niet uit, het gaat om het eindresultaat en dat behaal ik op mijn manier!"

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen