woensdag, maart 04, 2009

Familie verjaardagen

Een broer belde me, terwijl ik bij een kennis aan de koffie zat. Of ik met hen mee wilde rijden naar de verjaardag van een zwager, 40 kilometer verderop.

Ja, dat wilde ik wel en ik ging direct van het ene adres naar het volgende. 

De kennis was verbaasd, want zij was mijn tweede afspraak van die dag en ik had geen cadeautje bij me. 

Ik vertelde: 'Jaren geleden hebben wij het cadeautjes geven afgeschaft, ik heb elf broers en zussen met aanhang. Het is teveel van het goede.'

Verbazing, maar ook begrip, altijd die cadeautjes, waar je mee volgestopt wordt en je moet ook terug geven.  Gedoe allemaal.

'Ja, alleen wanneer we iets leuks en echt iets voor de jarige tegenkomen, waarvan we denken: 'Dat is leuk', dan geven we dat.'
Meestal zijn dat de personen die het dichtst bij ons staan, waar we het meest mee omgaan.
We vinden het leuk wanneer ze komen, maar een cadeautje hoeft echt niet. Het is al leuk wanneer je langs komt. Iedereen doet mee, en niemand voelt zich tekort gedaan.'

Het leek haar perfect. 'Soms krijg je 15 euro, en dan wat? Moet je de volgende keer ook 15 euro geven? Het is een gedoe en het zijn vaak dezelfde cadeautjes, een luchtje, een dingetje.' 

Het bevalt ons prima, maar het komt vaak vreemd over op anderen.  We geven op hoogtijdagen, een feest ter ere van een zoveel jarig huwelijk, of een uitbundig gevierde verjaardag. Dan pakken we uit. We geven dan vaak een gezamenlijk cadeau.  

1 opmerking:

  1. Ik word soms ook moedeloos, van al die cadeautjes en souveniers. Ik heb dan ook al, verschillende keren voorgesteld, om het af te schaffen... maar tevergeefs.
    Zo kreeg ik gisteren weer een hortensia, omdat ik 2 dagen, op en hond gepast had. Nergens voor nodig!

    BeantwoordenVerwijderen