
Vroeg ging ik naar bed, ik was kapot, moe was ik. Donderdag 's morgens was ik al gesloopt van vier trappen lopen na de parkeergarage . Ik hijgde als een molenpaard merkte ik, toen tijdens het lopen een collega een gesprekje met me aanknoopte. Ik kon niet eens meer normaal iets terug zeggen.
Sinds de operatie werk ik slechts halve dagen, maar wanneer ik naar huis kom ben ik moe. De Arbodienst vertelde me vooraf, ach je wandelt eens een etage rond en dan gaat het wel, maar de praktijk is iets anders.
Ik wandelde tig keer de liftenhal door, tig keer door de fietsenstalling, maar het hielp onvoldoende. Afgelopen dinsdag greep ik mijn mantel en vertelde dat ik even mijn benen ging uitlaten. Dat was ok, een grappige opmerking doet het altijd, niet waar?
Donderdagmorgen had ik nog een overleg van een half uur, en na dat halve uur, zei ik : "Pijn, ik heb pijn." Een collega, van het type kippenhok vertelde me dat ik voor haar nog best iets kon doen. Ik weigerde. Ze vertelde me dat een andere collega me had geholpen. Ik wist van niets, ik had keurig een onderzoekje gedaan en gemerkt dat er na verloop van tijd niets meer te onderzoeken was. Dubbel gewerkt, dat krijg je met een slechte communicatie.
Thuis was de dicht in de buurt wonende gepensioneerde schilder aan het werk om diverse reparaties uit te voeren en de gastenkamer te voorzien van de kleurtjes die de binnenhuis architekte mij gratis had geadviseerd.
Ik haalde bij Karwei een nieuwe badkraan, dit keer geen Grohe thermische van 325 euro maar een Grohe ééngreepskraan 175 euro en een extra blik verf.
De thermische kraan is tien jaar meegegaan en afgelopen week bleek hij slechts lauw water te produceren, terwijl de warmwaterleiding heet was.
Eéngreepskranen gaan langer mee.
De doos met kraan klem ik rechts onder mijn arm, iets te hard bleek achteraf en ik liep naar de auto.
Dan toch maar om acht uur naar bed en om 1 uur krijg ik pijn, aan de spieren bij de ribben. Ademhalen terwijl ik lig doet enorm pijn. Ik verhuis naar de bank beneden en blijf rechtop zitten. Twee enorme sjaals moeten de ribben ondersteunen. Af en toe slapen en af en toe klok kijken. 's Morgens om half negen begin ik met bellen met onder andere mijn verpleegster zus.
Waarom ik die begin december 2008 ontvangen
declofenac na de operatie weg gooide. Ja, ik vond het al heel bijzonder dat ik drie tabletten Paracetamol 500 mg in had genomen. Ze had me nog zo verteld die
declofenac uit de prullenbak te halen. Ja en mijn gevoel had me dat ook ingefluisterd, maar ik gebruik zelden medicijnen. Waarom nu dan wel.
Ik belde met de huisarts. De drukke huisarts kon niet komen en bij iedere stap die ik zette kermde ik. Gistermiddag naar de huisarts en wat schreef ze voor, juist de pillen die mijn zus adviseerde en die ik weggooide.
Dom voelde ik me, ik had al een gevoel gehad, dat ik ze niet moest weggooien, maar ik had niet naar het gevoel geluisterd. Nu moet ik ze zelf betalen omdat de eerste 150 euro aan medicijnen zelf betaald moeten worden.
Vandaag gaat het iets beter, maar de twee afspraken die ik had, heb ik afgezegd. De afspraak voor vanavond was een vraag om uit eten gaan met mijn zeilmaat. We gaan deze afspraak verzetten.
Delofenac is gif, want een half uur nadat ik de eerste pil innam, voelde ik mijn maag al. Weer gebeld met mijn alleswetende oudere zus, omdat er op de bijsluiter van de bijgeleverde maagpillen stond dat deze 1 keer per dag voor het ontbijt ingenomen moesten worden. Toen kreeg ik de wind helemaal van voren, die ene pil die ik eens moest nemen, terwijl zij iedere dag pillen voor haar hart moest innemen. Ik ging er niet dood van, neem ze gewoon in. Je moest eens weten hoeveel mensen pillen slikken.
In de loop van de nacht kon ik al liggend slapen en vanmorgen had ik al voldoende energie om dit blogje te schrijven. Ik denk dat mijn zus gelijk krijgt, ik overleef het wel.
Maar de volgende pil nemen, dat stel ik zo lang mogelijk uit. Ik heb een hekel aan pillen.
Update: Donderdag 12 februari weer verder aan het werk, voorlopig nog steeds halve dagen