Deze anekdote schrijf ik met enige reserve, maar het zit me dwars en schrijven helpt verwerken, niet waar?
Gisteren zou ik twee buitenlandse gasten krijgen voor de hele week via een goed bekend staand uitzendbureau. Ze komen meestal rond de klok van 6, even nadat ik ben thuis gekomen.
Gistermorgen ontving ik een telefoontje op de zaak van een man vanuit hetzelfde buitenland die een lange reis per trein achter de rug had en ja hij stond om 11 uur 's morgens voor de deur.
Tja, wat doe je dan als gastvrouw. Ik vertel op de zaak dat ik een probleem thuis heb en dat ik even weg moet. Met een uur ben ik terug.
Ik help de man naar de gastenkamer, vraag van welk bedrijf hij komt en hij antwoord iets dat lijkt op de bedrijfsnaam die ik verwachtte. Ik zit in de stresse en ik ben er alleen op uit zo snel mogelijk weer naar de zaak te gaan. Ik vraag naar zijn collega en hij antwoordt dat die mogelijk later komt. Ik vertel dat ik nu niet om 6 uur, maar om 7 uur thuis kom, omdat ik de gemiste tijd moet inhalen. Hij vertelt nog dat hij zijn veiligheidsschoenen is vergeten en dat hij deze nieuw wil kopen. Ik herinner me zo een soort zaak en samen rijden we er ook nog langs op de weg terug naar mijn werk.
Om tien voor 7 kom ik thuis na me met de auto door een druk Rotterdam te zijn gegaan en zie ik twee buitenlanders met auto voor de deur staan. Het blijkt dat ik twee telefoontjes gemist heb, omdat mijn mobieltje nog op stil staat en in mijn jaszak zit.
Deze heren zijn de heren waar ik een afspraak mee had, zo weet ik al pijlsnel en ik vraag me af wie dan toch die man is die ik eerder die dag in de kamer heb gelaten.
Die man is weg. De heren besluiten om samen in een andere B&B te gaan logeren, hetgeen maar één van de heren lukt. De andere heer neemt het andere bed in beslag en betaalt me contant. Vreemd, want zijn bedrijf betaalt normaal de rekening.
's Nachts komt de heer terug die 's morgens arriveerde. Ik hoor verre geluiden, maar ik lig ook in mijn bedje en denk, laten ze het samen maar uitzoeken.
Vanmorgen bel ik en hoor dat de eerste man van een totaal ander bedrijf is en ik zorg dat hij weg gaat. Het bedrijf belt me nogmaals en vertelt de volgende leugen: De man had niet begrepen waar hij moest logeren, zodoende.
Ik maak de kamer en de badkamer schoon, verschoon de bedden en denk. Ik zet wat lekkere drankjes klaar, sapje, mineraalwater en een biertje, maak een enveloppe en doe daar het bedrag in dat ik had ontvangen. Bovendien bied ik mijn excuses aan. Want ik had beter op moeten letten.
Ik schreef een dikke dure e-mail naar het bedrijf van de man die inmiddels is vertrokken en bereken hen de volledige kosten van een week logies voor twee personen. Dit wordt niet op prijs gesteld, maar ik ga (ooit) toch nog een beter bedrag ontvangen dan wat ik in rekening breng voor 1 nacht logies, zo troost ik mezelf.
Omdat een goede naam belangrijk is in de business, neem ik mijn verlies en ga verder met leven.
Update: januari 2011: Het is helemaal goed gekomen. Het goede bedrijf heeft meerdere weken de
kamer 3 dagen per week gereserveerd.