zaterdag, april 16, 2011

Een optimist heeft het ook niet altijd gemakkelijk :P

Soms weet ik niet wat me bezielt, maar ok, ik deed het en ik heb een toezegging gedaan om maandelijks 100 euro contant te geven aan de broer waarvan zijn bedrijf failliet is gegaan.

Vorige week woensdag hadden wij 'zussendag'. Dat betekent dat wij, zes zussen, ons verleden, de dingen van alle dag en onze broers bekletsen.
Één zus zei dat ze overwoog om maandelijks een bedrag te geven via de kinderen aan de probleembroer in het hoge noorden.
Ik vertelde dat ik eerder geprobeerd had een bedrag in een enveloppe te stoppen, maar dat er telkens iets mis ging, dan maakte ik een schrijffout, dan stonden de letters niet netjes, dan scheurde ik per ongeluk de enveloppe. Dus na drie keer geprobeerd te hebben, dacht ik, laat maar zitten.

Vandaag vierden wij de veertigste verjaardag van een tien jaar oudere zus en gelukkig was mijn broer met zijn vrouw er ook. Ze vertelde dat meerdere familieleden al hulp hadden toegezegd. Ze dacht dat ze over een half jaar hun leven weer op de rit te zullen hebben en de financiële afwikkeling rond zou zijn. Ze hoopten niet dat ze met een grote restschuld komen te zitten. Mogelijk dat ze dan hun huis moeten verkopen in deze slechte tijd. Mochten ze hun huis uit moeten, dan hoopten ze dat over drie jaar te doen, wanneer de economie verbeterd is.
Mijn broer heeft inmiddels een nieuw bedrijf in gedachten, maar kan zich hiervoor nog niet inschrijven in de KvK, maar doet toch al wat werk.

Kortom, ze werken er hard aan. Wij mogen nog steeds moestuinen op het terrein waar hij vroeger op tuinde en waar wij allen geboren zijn. Het stuk grond is nu in handen van zijn kinderen.
Ik pinde vrolijk 200 euro in stilte en reed terug naar het feest en overhandigde dit aan haar.

Verder vond ik het opeens nodig om een mobiele telefoon te kopen bij de Lidl van 40 euro met grote toetsen en compatible met gehoorapparaten aan iemand die het zelf prima zou kunnen aanschaffen, maar niet doet. Eigenlijk dom, het is mijn één na oudste broer van 19 jaar ouder die ook altijd mij helpt bij de moestuin. Hij is er gelukkig blij mee en het werkt. Maar normaal zijn wij niet zo van de cadeautjes gevers.

Dus kortom, ik smijt met geld. Ik denk daarbij, dat deed ik vroeger ook altijd, met geld smijten. Sommige mensen kunnen veel gemakkelijker geld bij zich houden, maar ik niet. Ik heb dit blog hard nodig, maar de laatste tijd gaat het niet goed.

Update 6-8-2011: Het hoeft niet meer, dankzij het oppassen op de kleinkinderen, krijgen ze een jeugdzorg vergoeding, ze hebben het iets ruimer nu, vertelden ze.

7 opmerkingen:

  1. Tja natuurlijk moet je het zelf kunnen missen, maar eerlijk gezegd vind ik met deze uitgaven helemaal niks mis. Als jij in dezelfde situatie zou zitten, wat zou je dan gelukkig zijn met hulp of niet dan?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn dat je zo meedenkt. Goed gevoel moet dat zijn denk ik. Als je het missen kan, is er niets mis mee, tóch?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geld uitgeven aan kadoos, en dan vooral zinnige of om nood te lenigen, is geen verspilling. Het mag niet jezelf in problemen brengen, maar wie goed doet, goed ontmoet, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dit zijn zeker zinvolle uitgaven.
    Zie als goede doelen actie.
    En jij kunt geven, dat is al heel fijn maar dat je het ook doet, laat zien wat voor mensje jij bent.
    Er zijn zo veel mensen die het zouden kunnen doen maar niet doen in zo een geval...
    Diep respect!
    Gr,
    NZ

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zou niet weten waarom je iemand anders niet blij mag maken. Okee, dan spaar je een maand wat minder. Geven kan nl. ook voor veel voldoening zorgen. Gr.LZV

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat lief dat jullie je broer allemaal zo willen helpen.

    BeantwoordenVerwijderen