woensdag, oktober 23, 2013

Van kakker tot consuminderaar

Vroeger was ik iemand die dacht dat ik zuinig was. Iemand die zelfs toen ik net begon te bloggen, schreef over beleggen, iets waarmee ik veel geld was verloren. Ik zat aan de grond, maar dat laat ik aan de buitenkant niet zien.

Toen ik mijn nieuwe keuken kocht en daar toch het voordeligste tarief uit had gehaald. Een keuken die mij nog steeds goed bevalt, op een paar kleinigheden na. Want ja, laten we wel wezen. De ideale wereld is een droom wereld. Soms moet je gewoon niet te kritisch willen zijn.

Enfin, hoe ik dan kwam van kakker tot steeds meer met beide benen op de grond, zal ik proberen te vertellen aan de hand van voorbeelden, waarvan ik nu denk, hoe had ik dat kunnen doen!!!

Toen mijn oude keuken er uit werd gesloopt en mijn vrijwel ongebruikte afwasmachine er ook uit gehaald werd, vroeg iemand me of ik die afwasmachine misschien op Markt plaats zou gaan zetten.
Ja, zei ik. Nee, deed ik. Ik dacht wie wil nou toch die oude wasmachine, die is al uit de mode. Die is tien jaar oud, ook al is er nog geen pak wasmiddelblokjes totaal in gespendeerd.
Want hé, ik vond het afwassen in de machine te lang duren, te veel herrie maken, bovendien ik had en heb nog steeds twee spoelbakken.

Nu zou ik deze fout nooit meer maken! Hergebruik, is mensen helpen mensen. Goed gewoon. Ok, in mijn woonplaats was toen ook nog geen kringloop.

Wibra, hoe groot is de boog wel niet geweest die ik er om heen liep. Voordat ik daar één voet over de deur heen ging zetten. Stel je voor dat ik gezien zou worden! Genant gewoon weg.

Ik kwam op verjaarsvisite bij familie en daar zag ik een plastic tas van de Wibra. 'Wibra'?? Komen jullie bij de Wibra????
Ja, daar kun je dit kopen en dat en dat is allemaal heel voordelig.
Voorzichtig begon ik.

Aldi, daar kwam ik al langer. Hoe dat zo kwam vertel ik nu. Mijn ex- a.s. schoonzus haalde wel eens een blikje kattenvoer voor mijn kat, dat veel voordeliger was dan alle boodschappen die wij haalden bij AH. De kat at het graag. Wij blij, kat blij.
Dus ging ik ook kattenvoer halen bij Aldi, en daar kwam product voor product bij. Inmiddels haal  ik alle dingen die ik gebruik bij de Aldi en alles wat ik daar niet kan krijgen bij Bas van der Heijden. Zelfs de Zonnatura producten zijn voordeliger bij Bas dan bij AH.
Nu ik vegetarisch ben en lid van de MoermanVereniging haal ik de noten bij de Turkse supermarkt en smikkel ik daar ook van de vruchten. Mijn eigen kaas haal ik bij een kaaskraam naast de Aldi voordelig en lekkker.

Hoe kom ik er bij om dit te schrijven? Nou het volgende. Iemand in mijn kennissenkring, die niet veel te makken heeft, is niet van haar gewoonten af te brengen. Kringloop??? No way. Wel pakt ze dingen aan die anderen over hebben en niet meer gebruiken. Maar zij gaat niet naar de kringloop.
Jammer vind ik dat. Gisteren werd een bank en een kast bezorgd bij haar, die vrienden kochten op een rommelmarkt van de kerk in een plaats op 30 kilometer afstand van haar huis.
Ze accepteerde het advies en betaalde voor de bank en het thuis brengen van de bank.
De kast was te groot en kwam niet door de voordeur en de gang.  Wat deed ze???
Ze ging naar de Gamma en kocht een mooie kast voor 240 euro en een verkoper komt hem bij haar thuis in elkaar zetten en daar betaalt ze ook geld voor.

Wat doe ik, de ex kakker..... (ben ik nog steeds wel) Ik was zo kwaad op haar, dat ik zei, ik ga eerst thuis stoom afblazen en later, misschien later, kom ik wel eens naar die bank kijken.

Haar gevoel bij kopen bij de kringloop is hetzelfde dat ik had toen ik ging downgraden. Ze voelt zich armoedig. Heel erg arm. Ok, zeg ik, de meeste van mijn kennissenkring komen ook bij AH. Maar ik koop nu elders. Ik heb een spreadsheet met boodschappenprijzen en als ik ergens iets koop en ik weet dat dat daar een kwartje duurder is, baal ik al. Als ik dan nog meer dingen koop en alles is in totaal duurder, dan vlieg ik die winkel uit, op weg naar de goedkopere adressen. Ik vind meer betalen dan nodig onzin. Ik werk hard genoeg voor mijn geld. Bekijk het maar.

Kleding koop ik in de uitverkoop, en ja vanmorgen werd ik in de verleiding gebracht om een schitterend vest te kopen en moest ik mezelf bij de lurven pakken en zeggen: 'Wachten tot de uitverkoop'!

6 opmerkingen:

  1. Oh herkenbaar, ik schreef vandaag over een collega die aangaf te weinig geld te hebben. Maar oh wee als ik tegenover haar begin over de verschillende mogelijkheden om extra geld te verdienen.....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Grappig... ik heb dit dus nooit gehad.
    Gelijk bij mijn eerste op mezelf wonen had ik heel weinig geld (onder bijstandsniveau) en heb daar voor altijd van geleerd om zuinig te zijn.

    Ik heb nooit begrepen hoe iedereen alles nieuw kan hebben en dan zo'n showroomachtig huis.... Maar goed, wij werken dus ook minder en komen toch goed rond.

    Spaarzaam kunnen zijn geeft luxe.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi dat je hier over schrijft! Er zitten bosjes mensen in de problemen die de knop niet om krijgen. Zo jammer, want ze hebben alleen zichzelf ermee.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Apart is dat, dat het soms zo moeilijk is de tering naar de nering te zetten. Dat merk ik zelf ook wel hoor, niet omdat ik het niet wil, maar soms ben je bepaalde dingen zo gewend, dat je niet zo snel meer ziet dat iets ook anders kan. En dat als je het dan wel ziet, het weer te laat is.

    Ik merk wel bij mezelf dat ik liever niets heb dan iets dat me niet aanstaat, omdat dat meestal uiteindelijk toch tot vervanging leidt. En iets dan niet kopen geeft dan toch weer de ruimte om eens goed te bedenken of er geen alternatieven zijn en of het nu wel echt zo erg nodig is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Llmm zegt het al de tering naar de nering zetten. Zit daar schaamte achter dat mensen dat niet doen? Zelf ging ik van een heel riant(gezamelijk) inkomen naar bijstandsniveau. Geen moment dat ik dacht dat ik me luxe kon permitteren. Die tijd was over. Nu ben ik nooit zo'n luxe paard geweest, dus het kostte me weinig moeite. Leuk was anders, maar het is nou eenmaal zo. Ik kan me voorstellen dat je even af moet koelen omdat je zelf niet zo in elkaar zit.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ken het gevoel.
    Zelf ben je zuinig ( niet gierig) en hebt het ( inmiddels) heel goed. Gegarandeerd komt er dan een dag dat iemand zegt :" ja, jullie kunnen het doen".
    In zo'n geval kun je uitleggen tot je een ons weegt( over kleine dingen simpel doen e.d.), het helpt geen zier.
    Wel zijn ze ( even) blij als je ze met wat geld helpt. Als je dan ziet wat daar voor gedaan wordt...
    Leef je leven, geniet ervan en maak je niet druk om de keuzes van anderen.
    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen