woensdag, februari 18, 2015

Baan zonder betaling

Deze week ben ik begonnen aan een baan zonder betaling. Vrijwilligerswerk.

Applaudiseer, dat ik in ieder geval bedankt heb voor werk als boekhouder voor een stichting kinderadoptieplan.ik kan heel moeilijk nee zeggen. Ik luister naar een voorstel en het verhaal er achter, zo van, we hebben het zo moeilijk, we hebben zoveel mensen nodig en ik werk ook heel hard, onbezoldigd het is zo'n goed doel, het werkt op mijn schuldgevoel.
Het gevoel, dat ik toch maar aan het eten ben uit de staatsruif en doe helemaal niks. Bovendien mag ik toch geen al te lange vakanties houden, zo lang ik eet uit die ruif.

Een combi van vier uur werken. Vier uur ontspanning en vier uur vrijwilligerswerk is ook een leuke dagbesteding.
Maar ja, ik kan mezelf goed vermaken, eigenlijk vind ik vier uur werk en de rest doen waar je zin in hebt ook wel aardig.

Wat ik dan wel heb geaccepteerd?  Vrijwilligerswerk.  Mijn eerste taak is schrijven voor het kerkblad dat mensen die een gesprek hebben met de gemeente over huishoudelijke hulp, het keukentafelgesprek, dat deze mensen ondersteuning kunnen krijgen vanuit de kerk.
Want als je als zorgvrager een gesprek hebt met de gemeente, kun je vaak minder goed voor jezelf opkomen. Als je familie te ver weg woontm of je vrienden weet ik veel wat voor reden,mdan kun je mensen via de kerk vragen.

Er was ook een verzoek om te helpen reorganiseren van de woning en de adminjstratie, maar daarvoor was ik (gelukkig) ongeschikt, ik weet niet wie deze persoon is, maar ze schijnt me te goed te kennen. Dat werkt niet goed. Vreemde ogen dwingen, nietwaar? Ik blij.

3 opmerkingen:

  1. Ook ik eet 'uit de ruif'. Wat een nare uitdrukking is dat eigenlijk. Zou mijn chronische aandoening maar al te graag inruilen voor een gezond bestaan. Iedereen draagt een bedrag bij aan een verzekeringssysteem dat er voor zorgt dat je ook kunt blijven bestaan als je de pech hebt om ziek te worden of je baan te verliezen. En dan moet je je schamen als je dat lot overkomt? Dubbel gepakt, noem ik dat. Succes met je vrijwilligerswerk overigens!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het Nederlandse systeem waarin een vangnet is gebouwd voor diegenen die echt niet kunnen werken omdat ze te ziek zijn of tijdelijk geen baan kunnen vinden is prachtig en dan hoef je je echt niet schamen als je daar gebruik van moet maken. Precies wat anoniem zegt mensen die echt iets mankeren zouden maar wat graag willen werken, daarom is werken naar vermogen ook prima. Helaas is er in het verleden heel veel misbruik van gemaakt en het systeem van solidariteit werkt alleen als er genoeg mensen werken en belasting betalen om het systeem te financieren. Ik ben ook chronisch ziek al sinds 1997 ( een vorm van kanker) altijd moe maar zolang ik ( fulltime) kan blijven werken zal ik het blijven doen gewoon omdat dat voor mij prettig is. Ik voel me hierdoor deel van de samenleving, sta er middenin en ik vind het fijn om dat vaste ritme te hebben, mezelf te ontwikkelen. Als het niet meer lukt zal ik een stapje terug doen, maar dan weet ik dat ik mijn uiterste best heb gedaan om bij te dragen en zelfstandig te zijn. We moeten het damen doen, ons best doen en ons inzetten zowel als er voor een ander zijn. Dat is toch solidariteit..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @Anoniem, sterkte met je ziekte. Bijzonder dat je al die jaren bent blijven werken en full time ook nog.
    Idd solidariteit. Ben benieuwd hoe je al jaren die kamker op hetzelfde niveau hebt weten te houden.
    Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen