zondag, maart 22, 2015

Familiekroniek van en door mijn familie geschreven

De grote schaar kinderen, waarvan ik de jongste en nummer twaalf ben, geven  een boek uit voor het nageslacht. Zodat later de kinderen, kleinkinderen en nog verder nageslacht zullen weten hoe het leven was in de periode van hun destijds opgroeiende voorgeslacht,.
Inmiddels is het boek in de laatste fase en gaat het boek binnenkort naar de drukker, met daarin een duidelijke clausule dat niets uit het boek gekopieerd of elders gepubliceerd mag worden.

Ik kan iedereen adviseren om niet aan zo'n boek te beginnen. Iedereen heeft, afhankelijk van karakter, volgorde van opgroeien en de periode waarin werd opgevoed een ander verhaal. 

Als laatste kind in de economisch betere jaren van verder na de oorlog had ik een luxer leven dan de kinderen die voor en vlak na de tweede wereldoorlog waren geboren. Ik vertel een ander verhaal dan de oudere kinderen.

Een klein redactioneel groepje boog zich over de inhoud van alle broers en zussen die hun verhaal schreven.  Een zus schreef een verhaal in dichtvorm over het leven tijdens de zondag.
Niet alle verhalen worden goedgekeurd, verhalen die niet keurig genoeg zijn, mogen er niet in. Daarmee wordt het boek behoorlijk hypocriet.

De stukken die in overleg met de schrijver verwijderd werden, waren deze:

Een broer schreef over een bastaard kind van een tante. Kan gebeuren nietwaar? Het boek blijft toch in de familie, dus boeiend die anekdote, zou je denken.
Nou nee, niet dus. Ook na zoveel jaar is dit een schande, deze liefdesbaby.  Een keurige familie zijn wij en zo moet dat blijven. Het kroniek wordt wat hypocriet. Bjagg.

Een zus die de verkeerde schoolkeuze maakte en daar later spijt van kreeg. Zij probeerde in de leerboeken van een andere zus te lezen en te leren.
Later is alles toch nog goed gekomen. Deze zus heeft alsnog de mogelijkheid gekregen een paar jaar thuis te wonen en mee te helpen in de huishouding, en alsnog 's avonds in de grote stad naar school te gaan. Uiteindelijk werd ze op haar  28e wijkverpleegkundige.

Wat ook niet mocht was het deel dat ik schreef over mijn vader die nooit aanwezig was, want of aan het werk, of aan het vergaderen. Hij was een vergadertijger en alleen op de achtergrond aanwezig.
Mijn moeder bestierde de grote kinderschaar en de oudere kinderen zorgden voor de jongere kinderen. Iedereen had een corvee taak, afhankelijk van de leeftijd en de afwas werd gedaan volgens een rooster.
De oudste kinderen hebben goed leren aardappelschillen, dat werd voor schooltijd gedaan.
Allemaal hebben we in de tomatentijd tomaten geplukt in het tomatenbedrijf, al dan niet voor schooltijd.

Ik had best veel wrok over mijn leven vroeger.  Broers en zussen stellen, dat wij de warmte die wij als kind moesten missen, later bij elkaar zochten. Dat wij daarom veel naar elkaar toe trekken. Deze stelling klopt. Het schrijven van mijn deel heeft me weer doen ervaren dat we het ook erg goed hadden, maar de warmte misten wij inderdaad.  Wat een kracht bezat mijn moeder dat die troep kinderen zo goed heeft opgevoed. 'Opgevoerd' zegt een broer. 

Nu door dit boek zijn er toch wat scheurtjes ontstaan.  Ik haat het hypocriete van het te publiceren boek. Het redactionele groepje stelt, dat je niet weet wie  het zijn, de het lezen, ook al blijft het alleen in de familie. Ik heb mijn medewerking geweigerd, als dat stukje over een vader die op de achtergrond aanwezig was, maar regelmatig met grote handen de orde handhaafde, er niet in mag. Het mocht, maar ik moest er wel om heen schrijven.


Judith Koelemeijer
Mijn advies, begin als familie niet aan zo'n boek. We werden geïnspireerd door dit boek: Het zwijgen van Maria Zachea, het verhaal van Judith Koelewijn die een boek schreef over haar familie en de zorg voor de moeder van een gezin van twaalf kinderen. Heel veel dingen herkenden wij hierin. Hierin vertellen alle twaalf kinderen hun verhaal over hun jeugd. Allemaal een ander verhaal, ook afhankelijk van de leeftijd en karakter. 

8 opmerkingen:

  1. Ik herkende ook veel in het boek van Judith Koelemeijer! Ben zelf het 4E kind in een rij van 10 en iedereen heeft zijn/haar eigen verhaal. Jammer dat er censuur toegepast werd op jullie familiekroniek. Mijn vader schreef (op een tekstverwerker) zijn biografie en liet het in een oplage van 30 stuks drukken (voor mijn moeder, de kinderen en kleinkinderen) . We kregen het 'n jaar na zijn overlijden en het is een kostbaar bezit!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik denk dat het verhaal van mijn incestbroer niet eens een boek haalt. Wel het kleed wat de familie daarover heeft gegooid.

    Jouw boek is dan niet echt een kroniek, maar een roman - niet geheel de waarheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @Anoniem, idd veel herkenning en goed geschreven boek ook.
    @Nietzomaarzoo, incest was niet iets dat in de familie voorkwam. Wel was er iets met een opa en een dienstmeisje. Heeft niet zo lamg geduurd

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftig verhaal.

    Mijn zus is 14 jaar jongeren zit niets tussen, en in een totaal andere tijd opgegroeid. Ik weet niet in hoeverre dit ook heeft bijgedragen aan de grote verschillen tussen ons, gelukkig kunnen we prima door een deur. Zo zeg ik U tegen ouders en zij jij.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Judith Koelemeijer heeft al haar ooms en tante geïnterviewd voor dit boek. Ik weet niet of ze het heeft laten lezen voor publicatie of dat er veel contraverciïele dingen in staan. Veel schrijvers hun boeken zijn autobiografisch maar voor het gemak zeggen ze dat het fictie is omdat ze geen gezeik willen. Een familiekroniek kun je denk ik niet samen schrijven met elkaar, iedereen heeft zijn eigen kijk en schaamtemeter.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is supermoeilijk om in je eentje een boek te schrijven, laat staan met zoveel mensen! Het is dus niet zo gek dat iedereen een ander verhaal heeft en een andere kijk op dingen. Zo ook op wat een "schande" voor de familie is en wat niet. Misschien kan je je eigen notities opschrijven voorin of achterin het boek zodat jouw verhaal toch bewaard blijft in jouw vorm als je het later aan je kinderen doorgeeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Leuk overigens dat jullie samen een boek maken. Niet makkelijk, maar wel leuk. In mijn familie zou dat niet lukken omdat de meningen over het verleden te veel verschillen. Ik merk ook wel bij mezelf dat ik bepaalde dingen nu wel onder ogen kan zien, die ik een jaar geleden bijvoorbeeld niet wilde weten. Misschien dat een paar van jouw broers en zussen dat ook wat hebben?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @Ophetleven, op dit moment ben ik aan het twijfelen of ik mijn bijfrage terug breng tot een a4-tje met een paar regels. Het selectieve geheugen van het redactieteam maakt me razend.

    Morgen is er een verjaardag, mogelijk dat ik daar verder kom.

    BeantwoordenVerwijderen