vrijdag, mei 08, 2015

Afspraak gemist bij de mondhygieniste

Wat een ontzettende tut kan ik zijn. Miste ik vanmorgen een afspraak bij de mondhygieniste, stomweg, omdat ik het niet in mijn agenda had vermeld.
De tandartspraktijk belde een kwartier na aanvang van het tijdstip dat ik daar had moeten zijn. 

Veel tandartsenpraktijken bellen vooraf om je te herinneren aan de afspraak, maar Deze praktijk doet dat niet.
Nou kan ik de schuld wel geven aan deze praktijk, maar natuurlijk was ik zelf fout.

Mopperend ging ik door het huis. Ik besloot dat ik dan toch minstens een fantastische garderobe nodig had. Maar ik ging nog even verder lezen in mijn boek en kranten. De ene was zat nog in de wasmachine en de volgende was ging daar achteraan. Eerst dat boek uitlezen waar ik aan bezig was! De keuken kreeg ook nog een goede beurt. Kortom de dag kroop vooruit en het boek is nog steeds niet uit! 

Om even drie uur kreeg ik opnieuw een telefoontje  van de tandartspraktijk voor het verzetten van de die morgen gemaakte nieuwe afspraak. Ik zei: ' ik ben zo boos, omdat ik die afspraak niet goed noteerde en het geld dat het me zal kosten'.

De assistente zei me, dat de eerste keer dat iemand een afspraak vergeet, dat de kosten niet in rekening worden gebracht. 

Wat een opluchting. Even later ging ik verder op weg naar een afspraak met de podoloog, want nog zoiets banaals, mijn steunzolen waren aan vernieuwing toe. Vier jaar geleden kreeg ik nieuwe, maar die waren ruim versleten. Ik had de laatste tijd kast van mijn voeten gekregen. Vandaag kreeg ik nieuwe en 150,50 euro verder voel ik dat deze stupide grijze wollen sokken steunzolen tig keer beter zitten. Niet meer uitstellen. Volgend jaar weer nieuwe. Zo stom om slecht voor jezelf te zorgen.

Ook al heeft het missen van die afspraak me geen gekd gekost, ga ik dit weekend toch flink shoppen... Een geheel nieuwe garderobe zal het niet worden, maar ik ga wel lekker kopen.  De gedachte dat ik veel geld kwijt zou zijn voor niks, trok me over de streep.
Ook al ben ik opgelucht, dat ik mijn geld niet over de balk heb gesmeten aan die gemiste afspraak, toch wil ik vasthouden aan mijn voornemen om geld aan mezelf te besteden.

15 opmerkingen:

  1. Steunzolen, hum, ja. Die heb ik vorige week ook opnieuw laten aanmeten bij de orthopedisch-instrumentenmaker. Koopje die €. 150,50. Ik betaal meer. Zolen €. 150,00 en aanmeetkosten €. 25,00. Wat voor soort steunzolen heb je gekregen, van zulke lange welke van hak tot onder de tenen lopen? Ik heb zelf gekozen voor 3/4-tjes dus tot onder de voorvoeten en tenen vrij. Hoe werden ze bij jou aangemeten? Moest je gaan staan in z'n schuimbakje met oase, waar je dan vervolgens in wegzakte? Jij al lang steunzolen? Ik heb ze bijna al mij hele leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Annemarie, 3/4 steunzolen. Prijs icl aanmeten. De rest is gelijk aan die van jou. Gisteren 7 km gelopen had pijn aan de voeten moest terug met openbaar vervoer.
    Vreemd want eerdere steunzolen nooit
    Last gehad

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @Opnieuw Beginnen, oh maar als je last hebt van je nieuwe steunzolen moet je terug naar de orthopedisch-instrumentenmaker. Moet hij/zij even kijken waar het probleem zit. Hoort m.i. dus niet, alhoewel je de eerste periode altijd wel moet wennen aan de gecorrigeerde/corrigerende stand. Jij al lang steunzolen? Ik heb ze zelf al vanaf mijn kindertijd. Ze liepen toen altijd via de orthopeed in het ziekenhuis. Hoe deden ze bij jou het aanmeten? Schuimbakjes met roze oase? Gaat wel lekker snel, even instappen, wegzakken, uitstappen en klaar. Maar ben er zelf niet zo kapot van. Heb aan dat schuim geen enkele steun of correctie, waardoor ik heel vreemd uit-, door- en wegzak. Vroeger moest je altijd voor het maken van gipsafdrukken (jij ook?) en waren de steunzolen van metaal met z'n knikleertje (jij die ook gehad?).

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @Annemarie, praat me niet van die ijzeren dingen. Ik kreeg ze wel als kind, maar ik droeg ze nooit...
    Ik denk dat ik er aan moet wennen. Was dus dom een langere wandeling op die nieuwe zolen. Even wennen denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @Opnieuw Beginnen, Ja wat een dingen hé die ijzeren/metalen steunzolen. Met geen pen te beschrijven. Zakten na verloop van tijd door (soort metaalmoeheid), waardoor ze weer moesten worden opgeklopt. Losse knikleertjes .... Jij droeg ze nooit? Maar ze werden wel constant bij je aangemeten? Ze moesten altijd worden gedragen in van die super verantwoorde kinderschoenen van Piedro, Renata e/o Bunnies welke allemaal een los en uitneembaar voetbed hadden waarvoor dan de steunzooltjes in de plaats kwamen. Soms waren ze ook veel te breed, zodat ze niet in de "dure" kinderschoenen pasten (moesten ze smaller worden gemaakt) of je trapje de schoenen binnen de kortste keren uit elkaar. Jij vaak en langdurig die ijzeren/metalen gehad? Liep toen zeker ook altijd d.m.v. het maken van gipsafdrukken van de voeten? Ook zo iets vreselijks !!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Annemarie, die steunzolenmakerij zit in hetzelfde pand, vandaar dat he de steunzolen direct meekrijgt naar huis.
    Het is een sterke verandering van zool, omdat het al vier jaar geleden was, dat de vorige gemaakt waren. Ik heb een beetje verschil in beenlengte, Heus als het et gaat en dat weet ik pas na een week, dan neem ik opnieuw contact op met deze podoloog.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Opnieuw Beginnen, Dat is dan boffen dat de "steunzolenboer" inpandig zit en ze direct gemaakt en meegenomen kunnen worden. Bij mij houdt de orthopdisch-instrumentenmaker zitting bij de orthopeed in het ziekenhuis. Daar wordt alleen maar opgemeten en de afdrukken gemaakt. De werkplaats is ergens anders. Na 10 werkdagen zijn ze dan klaar om gepast te worden. Dat afpassen kan in het ziekenhuis maar ook bij hen op de werkplaats. Ga zelf altijd naar de werkplaats omdat als er nog aanpassingen noodzakelijk zijn dat direct kan worden gedaan en in het ziekenhuis moeten ze eerst weer retour worden gezonden en moet je wederom terug komen om weer te passen (en af te rekenen).

    Moest jij vroeger ook altijd voor het maken van gipsafdrukken van de voeten of ging dat toen bij jou geheel anders? Wat waren jou beweegredenen om die ijzeren/metalen steunzooltjes niet te dragen? Ik vond het ook niets, je wilde toch niet met die blikken dingen in de meidenschoenen gezien worden (scoorde je niet mee). Maar mijn moeder zat er toen wel streng op, dat ze dus WEL werden gedragen. Bij een avondje uit mochten ze dan wel uit en de hakken aan. Ook die leuke meidenschoenen kreeg ik niet, alleen zulke verantwoorde kinderschoeenn met een los en uitneembaar voetbed. Jij de ijzeren/metalen steunzooltjes (anderen waren er m.i. toen ook bijna niet, ja ook van zulke rode plastic) vaak aangemeten gekregen? Ik kreeg ze al voorgeschreven/aangemeten toen ik een jaar of 6 was.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. @Annemarie, je scoorde er idd niet mee. Ja gipsen afdrukken enz. Het was mijn moeders wil en die was wet.
    Mijn voeten stonden iets naar binnen met het lopen, nu alleen mijn linkervoet nog. Met de kennis van nu, kwam dat door de zwangerschap en bevalling.
    In ieder geval ik vond het niks, want bespaard op schoenen, of ik weet het eigenlijk niet meer. Zal wel niet. Het was in de 60-er jaren.
    Vanaf dat ik geld verdiende met tomaten plukken, bakkies papieren en zaterdags baantje bij de bakker, kocht ik hippe kleding en schoenen en ging ik met dorpse meisjes op zaterdagavond uit.
    Dat laatste vertelden wij niet aan onze ouders, dansen en sjansen op zaterdagavond in de tijd dat Otis Redding favoriet was.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. @Opnieuw Beginnen, ja inderdaad zo was het hier ook. Moeders wil was wet!! Zodoende de bezoeken aan de orthopeed in het ziekenhuis, de daarop aansluitende orthoepdisch-instrumentenmaker en de schoenenzaak met de lompe (en ook dure) kinderschoenen met een los en uitneembaar voetbed. Leuk waren altijd wel het maken van de gipsafdrukken. Zittend op een bankje (of een tafel) tegen de muur en benen gestrekt. Houders/steunen achter de knieholtes en voeten slap laten bungelen. Vervolgens werden er metalen plaatjes aan de voetzolen gepast welke oplopend in maat op een bord aan de muur hingen. Nadat de nieuwe maat bekend was, werden je voeten ingegipst. Het kleffe lauw/warme gips voelde in mijn kindertijd wel lekker aan. Even 10 minuten laten uitharden en klaar waren de gipsmallen van mijn voeten (bij jou het aanmeten en gipsen torn ook altijd zo?). Op latere leeftijd doorzag je pas de gevolgen van de gipsafdruuken, wééééééér van zulke lompe nieuwe metalen steunzolen. Aan die meisjes die het aanmeten deden in de gipskamer heeft het nooit gelegen. Die waren innemend, vriendelijk en behulpzaam. Maar ik was er toen wel klaar mee, maar mijn moeder helaas niet!! Onder het motto, nu even steunzolen en later witte klompen, collegeschoenen en hakken hield ik mij toen op de been (waar ik nu nog niet ideaal op kan lopen / jij wel?).

    Moest toen ook naar de heilgymnastiek. Ik vond dat toen vreselijk. Het was een beetje een stoffige mevrouw van het type hekst en moest daar elke keer op blote voeten en benen en in m'n ondergoed rondlopen. Vervolgens daar altijd een hele reeks oefeningen doen om de platvoeten te stimuleren en rechter op de voeten te lopen. Op tenen en hakken lopen en als ooievaartje op 1 been staan, poducten met de tenen oprapen enz. Altijd de kreten horen, "recht op je voeten staan, niet naar binnen kantelen", "denk aan je platvoeten", "soepeler lopen" en "meer op de buitenkanten van je voeten lopen". VRESELIJK !! Als laatste werd elke keer de steunzolen nog even gepast onder de voeten.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. @Annemarie, kan je verhaal helemaal volgen.
    Sinds een paar jaar kan ik helaas geen dansschoenen meer aan. Ik wacht tot Maxima haar palen uit moet doen. Die tijd komt. Echt,

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. @Opnieuw Beginnen, heb jij dan goed op (hoge) (blok)hakken kunnnen lopen? Die palen zijn voor mij altijd al een probleem geweest. En dan had ik altijd wel de goede merken zoals bijvoorbeeld Gabor/Durea. Welke merken had jij dan/gehad?

    Tja, Maxima op haar palen. Ze kan er wel heel goed op voort, elke stap is raak (zonder wankeling). Moet maar eens bij haar of cursus/training hoe ze dat doet! Ze loopt bijna op haar tenen, maar of z'n voeten stand nu goed is voor voeten/enkels/knieën/heupen en rug .............. Inderdaad, het zal best wel eens kunnen zijn dat ze binnen 10 jaar zich mag gaan orienteren op steunzolen.

    Had jij vroeger dan ook altijd van zulke glanzende roestvrijstalen steunzooltjes, welke aan het uiteinde waren voorzien van een leren randje/flapje?
    Bij jou het aanmeten (ook metalen plaatjes passen aan de voeten) en uitgipsen voor nieuwe steunzolen toen ook altijd zo (zittend, benen recht vooruit en voeten slap laten bungelen)? Moest jij vroeger ook naar de heilgymanstiek?


    BeantwoordenVerwijderen
  14. @Annemarie, zo erg was het allemaal niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. @Opnieuw Beginnen, nou ik vond die glanzende roestvrijstalen steunzooltjes wel echt rampen dingen. Wilde je ook niet mee gezien worden als jonge meid. 's-morgen waren ze koud in de schoenen, lomp qua vorm en vaak veel te breed. Het moeten dragen werd altijd opgerekt door de orthopeed. Eerst tot mijn 10e, toen tot mijn 12e, vervolgens tot mijn 16e ................. uiteindelijk levenslang. Regelmatig nieuwe, omdat je voeten wel groeiden, maar (helaas voor mijn ouders) die steunzolen maar niet. De daarop regelmatige gipsvoetjes in de gipskamer. Het kleffe lauw/warme gips voelde in mijn kindertijd wel lekker aan. Even 10 minuten laten uitharden en klaar waren de gipsmallen van mijn voeten. Op latere leeftijd doorzag je pas de gevolgen van de gipsafdruuken, wééééééér voor een periode van zulke lompe nieuwe metalen steunzolen. Toen de groei er een beetje uit was werden ze ook wel eens opgeklopt/uigeslagen omdat ze enigzins waren doorgezakt door het dragen of dat de leertjes waren versleten of hadden losgelaten. Maar las dat jij die ijzeren krengen ook nooit droeg, dezelfde reden(en)? Maar zeiden ze bij de controles dan daar nooit iets over, je kwam immers nog met nieuwe steunzolen?

    Maar kan jij goed op hoge hakken lopen dan?

    BeantwoordenVerwijderen