maandag, februari 29, 2016

Gastblog van Gerhard Hormann: Wat is de definitie van een onbezorgd leven?

Plakbandpensioen
Afgelopen zaterdag stuitte ik in de rubriek “kasboek” van De Telegraaf op het verhaal van een 34-jarige man die samen met zijn vriendin elke maand 6100 euro netto verdiende. Dat is op zich al opmerkelijk veel (en veel meer dan wij zelf ooit bij elkaar hebben gesprokkeld als anderhalfverdieners), maar nog opmerkelijker is dat ze dat enorme bedrag er maandelijks bijna in zijn geheel doorheen weten te jagen en slechts 400 euro sparen. Blijkbaar definieer je “onbezorgd leven” op die leeftijd héél anders dan wanneer je twintig jaar verder bent.

Laat ik voorop stellen dat iedereen met zijn geld mag doen en laten wat hij wil. Zelf heb ik de afgelopen jaren zoveel commentaar gehad op onze levensstijl dat ik eigenlijk permanent een advocaat had moeten inhuren. Bovendien heb ik in het verleden zelf ook de nodige domme dingen gedaan met mijn geld, want ik ben voornamelijk door schade en schande wijs geworden. Als je 34 bent waan je jezelf vaak nog onkwetsbaar én onsterfelijk en geef je met dat idee in je achterhoofd ook je geld uit.

Dat neemt niet weg dat je op zijn verhaal best een paar interessante rekensommetjes kunt loslaten. Met ons huidige uitgavenpatroon zouden wij met een dergelijk inkomen namelijk niet 400 euro per maand sparen, maar – houd je vast – 4000 euro. Na twaalf maanden heb je dan al een kleine 50.000 euro bij elkaar gespaard en na tien jaar een half miljoen. Als deze meneer van plan was om, net als ik, op zijn 55e met “plakbandpensioen” te gaan, dan zou hij aan die nieuwe fase in zijn leven kunnen beginnen als miljonair.

In plaats daarvan kiest hij ervoor om, bovenop alle vaste lasten, elke maand 3000 euro uit te geven aan kleding, boodschappen, vakanties en de spreekwoordelijke “leuke dingen”. Hij had volgens eigen zeggen al eens uitgerekend dat hij binnen tien jaar hypotheekvrij zou kunnen zijn als ze wat bewuster met hun geld om zouden gaan, maar gaf er de voorkeur aan om “onbezorgd te leven”. Dat betekent op je 34e waarschijnlijk: lekker leven en geld uitgeven zonder je ooit af te hoeven vragen of je rood komt te staan.

Daar is best wat voor te zeggen en misschien is dat ook wel een aantrekkelijke optie als je als jong gezin wil genieten van het leven en nog wat van de wereld wil zien. Tegelijk laat het zien dat het verband tussen spaargedrag en salaris niet lineair is, maar het logische gevolg van alle keuzes die je maakt en alle afwegingen die daaraan ten grondslag liggen (als je je tenminste al iets afvraagt). Ik vind het al heel wat dat hij zelf heeft bedacht dat hij zijn hypotheek versneld zou kunnen aflossen als hij wat meer zijn best deed, want dat betekent misschien dat hij dat alsnog gaat doen als hij de veertig nadert.

Boven alles beklemtoont dit kasboek (dat op zich al reden genoeg is om elke zaterdag De Telegraaf te kopen, te lenen van de buren of te lezen in de bibliotheek) dat “onbezorgd leven” iets heel anders betekent in elke levensfase. Ben je eenmaal de vijftig gepasseerd, dan ben je vooral blij dat je je baan nog hebt en dat je lichamelijk nog niks mankeert. Ook mag je je gelukkig prijzen als je ouders nog leven én niet al te hulpbehoevend zijn. Als het daarnaast ook met de kinderen een beetje naar wens gaat, hoef je alleen maar te hopen dat je in de loop der jaren genoeg hebt afgelost en gespaard om inderdaad nog een beetje onbezorgd te leven zonder fulltime door te hoeven ploeteren tot je zeventigste of noodgedwongen je huis te moeten verkopen omdat je werkloos raakt.

10 opmerkingen:

  1. Ik ga eens kijken of dat boek bij de bieb is

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Niet alle 34-jarigen zijn zoals hij. Inmiddels ben ik dan wel 36, maar toen ik 34 was, was ik ook al hard bezig om te sparen. Waarschijnlijk heb ik over een jaartje of tien genoeg geld om te kunnen stoppen met werken. Voor mij is dat een mooier doel dan alles opmaken. Maar goed: ieder het zijne, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En dan wel straks de hand ophouden als zijn inkomsten ophouden en hij niks achter de hand heeft. Lekker opmaken zoals we gewend zijn en zoveel mogelijk consumeren. Nederland (en zijn inwoners) heeft weinig geleerd van de crisis (en het feit dat andere landen door betere keuzes te maken in de jaren daarvoor er veel minder last van hebben gehad, bijvoorbeeld geld oppotten uit gaswinsten). Lees nu alsnog overal dat we weer voor groei kunnen gaan etc. Zaligmakend is de groei en eeuwig groter wordende consumptiedrift.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ligt het aan de leeftijd? Ik was 26 toen ik ging nadenken en 27 toen de harde werkelijkheid dat onderstreepte en ik echt veranderde.
    We verkochten in de crisis ons huis, dat we kochten voor 263,000 en verkochten voor 225,000. Dankzij een jaar of vier heel intensief aflossen.
    We gingen naar Noorwegen en nu trekt de huizenmarkt lekker aan. Had ik voor een halve ton een jaar langer in Nederland willen blijven? Nee, bedankt.
    Ik word elke dag, en soms in de nacht, wakker (van een roepende uil, of van een baby met honger). En dan ben ik zo intens gelukkig. Net als van een hertje in mijn achtertuin.

    We leven eenvoudig, al jarenlang. Althans, voor westerse begrippen. Een stuk eenvoudiger dan veel mensen in de generatie van mijn ouders. Ons doel: sparen, een huis kopen in cash en verder eenvoudig leven. Beetje zelf bier brouwen, cd'tjes luisteren en hand in hand op de schommelbank op de veranda zitten.

    Meer moet dat ook niet zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ga dit boek zeker eens opzoeken in de bieb!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is toch geen boek maar een krant waar Gerhard het over heeft? Volgens mij is zijn boek nog niet eens uit :)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb nooit onbezorgd geleefd. Mede geholpen door het leven (met altijd sparende ouders en een ex die vond dat ik een geldwolf was, als alleenstaande werkende moeder die 90% van alle zorg deed).
    Type mier, zeker geen krekel, uit de bekende fabel.
    Niet dat ik gelukkig werd van de keren dat ik in een luxe hotel heb gezeten (voor werk oid). Maar de keuze waar ik voor spaar, vrije tijd, wordt aardig aan geknabbeld door (nieuwe) vragen om mantelzorg, en sluipenderwijze verhoging van de belasting op werk.
    Hoewel hoog vermogen ook aardig belast wordt. Heeft meneer Horman daar ook last van?
    Of is het eigenlijk de kunst alle kosten te verlagen (woonlasten 0 door afgeloste hypotheek, de rest door weinig willen en snel gelukkig zijn)?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @Superkanjers, Idd. dit blog is niet over zijn nieuwe boek geschreven. De inhoud van het blog gaat wel over de zegeningen van het wegvallen van de werkdruk.

    @Kruidigmeisje, Ja meneer Hormann heeft ook last van het belasten van het vermogen. Dit schrijft hij in zijn boek. Zijn vrouw heeft het druk met de zorg om haar moeder. Beiden hebben zorg voor de kinderen. Het is vooral de rust van het nietsdoen en zijn hobby schrijven.
    Tja ex-en er zit altijd een verhaal achter.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Leuk een gastblog van Gerhard Hormann! Mooi om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik vind vergelijkingen vaak mank gaan. Ook wij hebben een dergelijk inkomen. En ja dat is veel. Maar vergis je niet: omdat wij zoveel werken hebben wij maandelijks enorme kinderopvang kosten. Ongeveer 1500 netto per maand kost ons dat. Voor veel mensen meer dan een maandinkomen....bovendien wordt van mij verwacht dat ik in de avonduren mijn vakliteratuur lees. Met een fulltime baan en drie jonge kinderen is hulp in de huishouding dan wel fijn, hoewel uiteraard een luxe. Dus ja onze inkomens zijn hoog maar de uitgaven ook. Neemt niet weg dat wij meer sparen dan deze mensen. Vakakanties ed geven wij weinig aan uit. We sparen jaarlijks ongeveer 20000 euro.
    Annelies

    BeantwoordenVerwijderen