zondag, maart 13, 2016

Wat is dan je maatschappelijke inbreng?

'Welke boeken lees je', vroeg de docente van de schrijfacademie tijdens de workshop schrijven in de Rotterdamse bibliotheek aan de groep.

Ik noemde wat boeken op, waaronder 'plakbandpensioen' van Gerhard Hormann.

'Wat is dat, 'Plakbandpensioen'' vroeg ze.  'Dat je kosten laag zijn en je voldoende geld hebt, zodat je kunt stoppen met werken. Sommigen doen dat al op veertig jarige leeftijd. In de VS is dit gemakkelijker haalbaar door het gunstiger belastingklimaat dan in Nederland.'

Ze was geschokt en ze vroeg me 'wat is dan je maatschappelijke inbreng'? Ik antwoordde dat je niet stil hoeft te zitten, je kunt dat doen wat je echt wilt, wat je altijd al had willen doen, wat bij je past. Geld is niet langer je leidraad. Je kunt ook maar twee dagen per week werken als je dat wilt. Maar alleen als jij dat wilt, niet omdat het moet. Niemand wil thuis achter een geranium zitten en al helemaal niet als je veertig bent.'

De docente knikte. Wie die Gerhard Hormann was, vroeg ze. Nu brak mijn klomp. Hoe is het mogelijk, dat iemand, wiens beroep het is om bij een uitgeverij boeken te redigeren, zo weinig in een boekhandel komt dat ze de boeken van Hormann niet kent? Boeken die.lang in de AKO top 10 staan.

We kregen een korte schrijfopdracht om een vakantiemoment te beschrijven. Mijn gedachte, 'wat is vakantie? Ik heb iedere dag vakantie'. Ik beschreef wat ik die ochtend had gedaan. Het stukje beschrijft 'Vakantie en maatschappelijke inbreng'.

'In de natuur'
Niet te warm, zonnetje, windstil, rust, natuur met water en groen.
Al wandelend glijden de kilometers traag onder mij weg. Er is veel te zien, als je de rust van het trage tempo hebt. Details waar je anders langs vliegt.
Vanmorgen zag ik een dode mannetjeseend, een woerd midden op de polderweg liggen. Zwarte vogels waren bezig aan de maaltijd. Ik zocht een stok en veegde de eend naar de kant. Na de eerste veeg, gaf ik een gil. Ik vermande me, en zei: 'voor de vogels'. Een paar vegen verder lag de eend op de grasberm naast de sloot. Veilige plek voor het diner van de vogels.
Als ik niet zo'n watje was, had ik de eend op een nog veiliger plek kunnen schuiven.
Ik vervolgde mijn weg.'

3 opmerkingen:

  1. Wat apart dat ze dat niet kende.
    In NL verbaasde ik me vaak. Waarom kijken al die mensen niet naar die enorme vlucht met vogels. Naar die zonsondergang. Overvliegende zwanen....

    Allemaal te druk. Maar met wat eigenlijk....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Idd, je moet er oog voor hebben. Ik hou niet van de drukte in Rotterdam, ik kom er steeds minder, wat een mierenhoop op zaterdag.
    De mogelijkheid om maar twee dagen per week te werken luchtte haar enorm op. Er was ook een coach en die sprak haar zacht toe, hij kalmeerde haar even.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha, dat is wel een beetje vreemd! En ook een onverwachte reactie van die docente. Alsof je maatschappelijk gezien geen nut meer hebt als je blijkbaar je hele leven zo hard gewerkt hebt, dat je zelfredzaam kunt zijn en idd je tijd zelf in kunt delen.

    BeantwoordenVerwijderen