maandag, juli 25, 2016

Review boek 'Vrouw in het blauw'

De noodkreet van een Duitse politieagente met Griekse roots, was haar brief in najaar 2013 geschreven aan de Politievakbond, nadat zij en haar vrouwelijke collega voor de zoveelste keer gediscrimineerd werd. De discriminatie komt  vanuit Islamitische hoek.  De  druppel die de emmer bij haar deed overlopen, betrof een Turkse man die voor hulp de politie gebeld had.  Zij en haar vrouwelijke collega gingen naar de melding en de Turkse man, zei hun te gaan, want zij waren geen mannen.   Hij wilde een mannelijk koppel. Nadat ze gegaan waren, belde de man weer de politie voor hetzelfde en in overleg met de leiding gingen zij wederom naar de man. De nood was niet hoog genoeg voor hem. Hij stuurde hen wederom weg. Einde oefening. 

De brief die zij aan de politievakbond schreef werd afgedrukt in het vakbondsblad en haalde alle media. De brief was een hit.  Er werd veel gepraat over hoe het dan wel zou moeten, maar uiteindelijk bleef alles zoals het was. Er veranderde niets.  

Vervolgens schreef zij dit boek,(202 bladzijden) over de moeilijkheden. Niet alleen over de islamieten, maar ook over Oost Europeanen.  Het boek kwam in juni uit in het Nederlands.

De eerste 53 bladzijden gaan over dat beslist niet alle Islamieten zo zijn.  De meeste migranten zijn hardwerkende mensen met respect. Een geslaagde migratie valt niet opMet de meerderheid van de migranten is niets aan de hand.  We functioneren heel goed naast elkaar. Van een parallelle samenleving zijn er meer. De Japanse migranten bijvoorbeeld. Deze zijn heel positief.  De problemen zijn vooral van migranten uit islamitische culturen. Zij ontmoet regelmatig migranten die het moeilijk vinden compromissen te sluiten. Er zijn volgens Tania Kambouri voldoende mogelijkheden om te integreren. Alleen moet je dat wel willen.  De bereidheid tot integratie werd deels weggenomen, doordat ze geen gelijke kansen kregen, niet geaccepteerd werden. Deels echter sloegen ze mogelijkheden af.  Een gebrek aan opleiding, begrip en superioriteitsgevoelens. Velen kruipen in de slachtofferrol en geven anderen de schuld. Vrouwen worden de mogelijkheden ontzegd, vaak met geweld. 
Na de eerste 53 bladzijden gaat het over hoe het beter kan en voorbeelden uit de harde praktijk. Groepjes die gevormd worden. Te weinig politieagenten tegenover opgetrommelde 'groepen vrienden'.  De moeilijkheden die islamitische vrouwen ondervinden.  Niet alle Islamitische vrouwen, gelukkig niet. In dit boek komen alleen de groepen voor die een parallelle samenleving vormen, compleet met vrederechters (Sharia). Als een gearresteerde voor de burgerlijke rechter komt, dan is vaak in eigen kring de zaak  'opgelost'.  In de rechtszaal hebben de verdachten een geheugen als een zeef en wordt alles ontkend. 

Niet alleen deze gevallen. Ook maakte ze melding van een zaak op een kleuterschool. Een jongetje slaat zijn zusje. De leidster roept het jongetje ter verantwoording en maakt hem duidelijk dat hij zijn zusje niet mag slaan. De volgende dag komt de vader op school en vertelt doodleuk, dat de leidster niets te zeggen heeft over de kleuter jongen. Het is hun culttur!
Ook wordt aan kleuterleidsters gezegd Turks te leren.  Dit beleid komt de integratie en het leren van een vreemde taal niet ten goede.

Het hele boek beschrijft hoe het beter zou moeten en komt met voorbeelden.  Het bestaan van een parallelle samenleving komt gedetailleerd naar voren. Eindeloos vaak worden politievrouwen 'rothoer of 'politiehoer' genoemd. Geen respect voor vrouwen en politie.  Nogmaals niet alle Islamieten, maar  het deel waar zij mee te maken hebben.  De kat en muis spelletjes waarmee gewerkt wordt richting de politie. De kennis van de ouderen, waardoor de minderjarige jongens klussen moeten opknappen, omdat zij niet veroordeeld worden.

Ze begrijpt dat de patriarchale samenleving niet eenvoudig is. Een man moet de 'eer' beschermen van de 'zichzelf en de familie en nog veel meer'. Allemaal belangrijk.

Om deze problemen op te lossen, moet harder worden opgetreden. Dat is de taal die verstaan wordt, dat is de cultuur die bekend is. Niet in discussie gaan, maar optreden.  Vaak wordt alleen gede-escaleerd.  Het beste is om boetes te laten betalen en die zijn in Duitsland niet zo hoog als in Nederland.  Ze herkende de auto's die altijd fout geparkeerd staan op altijd dezelfde plek.  Ze liet ze wegslepen, omdat er dan een boete van €200 betaald moet worden.  Als de groep zag dat de politie in aantocht was, werden de auto's direct elders geparkeerd.  Nadat de politie vertrokken was, werden de auto's vrolijk weer verkeerd geparkeerd.

De ouders moeten beter opvoeden.  Belangstelling hebben voor school, de taal leren spreken. De school afgemaakt moet worden. De meisjes gestimuleerd moeten worden in scholing en eigenwaarde.  De school en de samenleving moet de mogelijkheden die er zijn beter benutten.
De Oost Europeanen zijn moeilijk te veroordelen voor hun criminele activiteiten, omdat ze niet geregistreerd zijn.  Indien er een boete moet worden betaald en er is geen geld, dan houdt het al op. Geen mogelijkheden tot invorderen.

Ik las het boek, vlak voordat de 'coup' in Turkije gepleegd werd. De vele arrestaties. De samenwerking met de EU. Dat Turkije de noodtoestand heeft uitgesproken en Erdogan zich een goddelijke positie heeft toebedeeld.
In dit boek gaat het niet alleen over Turken. Het gaat over Islamieten en ook over Libanezen. Die laatste groep bestaat uit Koerden die gevlucht waren naar Libanon  en nu in Duitsland wonen. Het viel me op dat Marokkanen niet genoemd worden.  

Wil je meer achtergronden van de parallelle samenleving en hoe het wel zou moeten, dan kan ik je dit boek adviseren.  Er zijn veel overeenkomsten tussen de Duitse en de Nederlandse samenleving, hierdoor is het boek 


1 opmerking:

  1. Bedankt! Dat klinkt als een interessant boek. Ik ga het reserveren in de bieb.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen