vrijdag, maart 03, 2017

Een nieuwe seizoensbaan

Gisteren rekende ik de huur van €240 af voor een nieuwe moestuin van 200m2 met kas  Ik teel hier niet alleen voor mezelf, maar ook voor familie, die nu gestopt is met moestuinieren.

De moestuin is mij lief geworden in de loop van de tijd. Het kleine stukje van 60m2 was prima. Mijn broer teelde spekbonen. Helemaal goed en lekker. 
Ik moestuinierde op mijn geboortegrond. Als tuindersdochter wist ik al sinds lagere school leeftijd wat het was om bakkies te papieren en tomaten te plukken. Zes kilo tomaten in een houten kistje, met een ribbeltjes papier om de tomaten te beschermen. Ik kreeg 1 cent per bakkie en wat het geld was voor plukken? Glad vergeten.  Ik kon totaal niet met geld omgaan. Het ontvangen geld moest op. Ik kocht er Marsen voor van ƒ 0,25. Of andere dingen, die ik 'moest' hebben.  Ik had geld in overvloed. 

's Morgens voor schooltijd plukte ik tomaten. Mijn vijf jaar oudere zus maakte ik wakker met het liedje 'early to bed, early to rise, makes a woman healthy, wealthy and wise'. Met de mede scholieren fietste ik mee naar school en soms zat er nog een tomatengroene plek op mijn lijf!
'Schande', zeiden ze.
Ik hoefde beslist niet altijd tomaten te plukken, maar soms in het hoogseizoen. Om kwart over 5 's morgens in de kas.  Het heeft al met al een paar jaar geduurd.

Getuind wordt er niet meer. Het is nu een Vinexlocatie met  restanten vrije grond die herinneren aan de tuinbouwtijd.

Ik begon met moestuinieren, toen ik al dit blog schreef en mijn broer net weduwnaar geworden was. Ik hoefde hooguit een half uur iets te doen. Hij haalde in de beginjaren het onkruid zelfs voor me weg.
Lijkt groter dan het is.
Allereerst was het om goedkoop aan groenten te komen, later ook voor de gezelligheid en het werk kreeg mij in zijn greep. De smaak van de zelf geteelde groenten, is bijzonder lekker. Lekkerder dan de biologische in de supermarkt.

De nieuwe familie is flink uitgebreid. Er is nu een waakhond, die normaal achter een hek zit, maar niet altijd. Brrrr....
De uitgebreide familie heeft plek nodig. Het was tijd voor mij om te gaan. Even voelde het of ik voor de tweede keer mijn geboorteplek verliet. Maar dat is vals sentiment.

Ik vond een ex-tuinder die een groot stuk grond heeft en er moestuintjes van maakte. Gemeentelijke herindeling, zeg maar ruilverkaveling op kleine schaal, zorgde dat hij nieuw stuk grond er bij kreeg. Een goede tuinder. Alleen liet hij me vaak in onzekerheid. Dan weer wel, dan weer niet. Ik werd er horendol van. 
Toen hij in februari mij weer aan het lijntje hield, want nu vroor het hard. Echt ik dacht, het wordt nooit meer wat.
Afgelopen donderdag belde de man mij en vroeg of ik kwam. Huh??? zei ik, laat me er een nachtje over slapen. Ik sprak er met iemand over.
Er zijn namelijk heel veel redenen om niet te moestuinieren. Ik heb genoeg te doen. Een boot, basic fit, gastenkamer, schrijversacademie, lezen. Veel gemakkelijker om groenten te kopen. Waarom zou ik.

Vrijdagmorgen werd ik wakker en ik dacht aan de komende dag. Stukje lopen op het traject dat ik inmiddels een miljoenmiljard keer liep. Een filmpje pakken, even hier heen, even daarheen, lezen, studeren.
De moestuin riep.'Kom lekker in een werkritme. Gewoon in de buitenlucht werken. Allemaal collega's. Lekker zorgen. Geen basic fit, maar gewoon met de handen in de modder. Spitten, schoffelen en als bonus groenten. Regelmaat. '
Kees de Boon kist maken

Vrij zijn is een tijd lekker, maar ik wil gewoon ook iets nuttigs doen, met mensen om me heen.
Ik belde de ex-tuinder terug, pakte de film 'Moonlight'op mijn Pathe abonnement. 's Middags betaalde ik een jaar huur van €240 voor de huur van een tuin van 200 m2 met een ruime kas. Vandaag, zaterdag heb ik verhuisd. Heb 'ik' de kas omgespit. Heb ik afgesproken dat een medetuinier een  kist voor mij in elkaar zet.  Moet ik het materiaal kopen. Aan het einde van het werk komen we de prijs overeen. De man wil zich niet laten opjutten.  Deze man was timmerman en moestuiniert daar ook.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten