woensdag, mei 17, 2017

Gevraagd voor onbezoldigd penningmeester

Waarom kan ik altijd zo moeilijk nee zeggen?  Ik dacht dat ik het aardig onder de knie had. Maar ik ben er toch weer ingetuind. Ingetuind. Ik de eeuwige penningmeester, boekhouder.

De watersportvereniging heeft dringend en al langere tijd een penningmeester / boekhouder nodig. Mijn ex-collega zit in het bestuur. De functie is vacant. De vorige penningmeester werd weduwe en kon het werk niet meer aan.

Mijn ex-collega is nu secretaris en penningmeester tegelijkertijd. Hij moet nog acht jaar werken voordat hij van zijn vrijheid kan gaan genieten.

Ik ben blij dat de algemene ledenvergadering pas in november is. Misschien kom ik iemand tegen die het wil doen!!
In ieder geval heb ik nog de tijd tot de ledenvergadering in november. Dan ligt het aan de leden of ze mij al dan niet kiezen. Misschien kiezen ze me helemaal niet.  Maar ja, er was niemand. Dus ik werd door de ex-collega gevraagd.  Ik zei ja.  Dom hè. Superdom. 

Ik voel me te vaak geroepen. Iets in mij denkt dat ik de wereld kan redden. Dat staat gelijk aan veel vrouwen, die denken dat ze een man kunnen redden, wanneer ze een relatie aan gaan. Een man veranderen.  De realiteit is, dat ik de wereld net kan redden. Ik heb al moeite genoeg om mezelf te redden.....

Iedereen moet vrijwilligerswerk doen. Iedere zaterdagochtend in het voor- en het naseizoen bijvoorbeeld, moet iedere  eigenaar van een boot aan dezelfde steiger werken. 
Doe je dat niet, moet je een boete betalen. Maar €25 euro. De penningmeester schrijft daarvoor een factuur uit.  Voornamelijk is het de bedoeling, dat de eigenaren van de boten elkaar beter leren kennen. De samenwerking bevordert de gemeenschapszin.  Als ik zes kilometer verder een particuliere jachthaven neem, dan betaal ik €1600 per jaar en nu €800. Die dure jachthaven is lastig te bereiken. Dus eh.....

De havenmeesters die iedere dag op de vereniging zijn, ontvangen daarvoor niets. Sommigen waarderen hen zelfs door ze aap te noemen. Ik, met mijn twee linkerhanden, heeft het bestaan om op een tijdstip dat ze er niet waren een VVV-bon in hun boot te leggen. Achteraf zeiden ze, dat ik dat niet hoefde te doen, maar ik heb de bon ook niet terug gekregen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen